Zuster Imelda en zuster Magda aan het woord

Dat ze weldra zullen vertrekken staat vast. Maar wanneer ze naar hun Moederhuis in Leuven trekken is nog een vraagteken. Hoog tijd dus om hen vragen te stellen over verleden, heden en toekomst. In hun huiselijke pastorie, aan de lange vergadertafel, zodat wij de veilige afstand konden respecteren, hadden we een gemoedelijk vraaggesprek. Zuster Magda was zo gentleman dat ze Imelda telkens eerst aan het woord liet.

Hoe kijk je terug op de jaren dat je hier in Ellikom was?
Imelda : Voor mij was het een fijne periode. Heb vele mensen van nabij leren kennen. Voelde me thuis bij de mensen. Vooral na mijn pensioen (2000) heb ik me kunnen inzetten. Ik ben blij en dankbaar dat ik dat heb kunnen en mogen doen.
Magda : Ben geleidelijk kunnen ingroeien. Van jonge zuster kwam ik uit een grotere school met meer mogelijkheden, in een klein dorp met beperkte middelen, met een dialect dat ik niet kon spreken.’t Was even aanpassen. Ik heb me met hart en ziel kunnen geven en ben hier echt wel gelukkig. Zolang in een mooi, rustig, Kempisch dorp mogen zijn en er met mensen samenwerken, dat is een mooi cadeau geworden.

Wat waren bijzondere of sterke momenten?
Imelda : Na een missieweek was ik erg gemotiveerd en ben ik gestart met ziekenzorg, nu Samana. Daarin heb ik ruime kansen gekregen om me in te zetten. Samana is niet enkel die pakskes afgeven, maar vooral dicht bij de mensen komen en luisteren wat hen bezig houdt. Ook de contacten met de families bij een overlijden waren sterke momenten. Inleven wanneer mensen een dierbare moeten afgeven, is erg belangrijk. Dat lukte me wel en ik hou er goede gevoelens aan over.
Magda : Het liturgisch jaar telkens opnieuw beleven en samen met anderen er eigentijdse vormgeving aan geven was een uitdaging maar gaf ook voldoening. Andere sterke momenten waren de gezinsvieringen, de opstart van het jongerenzangkoor, de coaching van ons zangkoor, de band met turnkring Elleke en met de jeugdverenigingen.

Wat waren moeilijke, droeve of pijnlijke momenten?
Imelda : Sommige ervaringen van mis begrepen te zijn of als er tegengewerkt werd. Er met anderen over praten en met betrokkene in gesprek gaan, brengt je dan het verst. Ook het verlies van mensen die je heel nabij waren.
Magda : het verlies van goede medewerkers. Als de pogingen om mensen samen te houden moeizaam liepen. Vergevingsgezindheid is een belangrijke deugd hierbij.

Welke zijn voor jullie de wensen en verwachtingen voor de parochie Ellikom?
Beiden : we hopen en verwachten dat het verder goed zal lopen. Dat er een geloofskern zal blijven die zijn eigen weg zal zoeken en kan laten zien en voelen dat God leeft tussen de mensen.

Hoe kijk je naar de periode dat je in Leuven zult zijn?
Imelda : Ik hoop dat ik er stilaan in de groep van medezusters kan thuis komen. Dat ik zoals de omstandigheden zich voor doen, dienstbaar kan zijn: ik doe bijvoorbeeld gaarne de afwas. Ook bijvoorbeeld medezusters nabij zijn. Het is, aangepast aan onze leeftijd en onze mogelijkheden de voleindiging van onze roeping. Ik zie mij niet de ganse dag door het raam zitten kijken.
Magda : We zullen zelf mogen aangeven wat we willen en kunnen doen. We zullen moeten wennen om vanuit een kleine bubbel en vanuit een klein dorp ons thuis te voelen in een mega-bubbel en in een grote stad. Het leven zal er regelmatiger zijn, meer gestructureerd. Er zal ook tijd zijn om gewoon te genieten. Er staat ten andere een relax-zetel op onze flat.

Wat is voor jou belangrijk in het leven?
Imelda : Me inzetten voor iedereen. Niet in mijn holleke blijven zitten. De stap naar buiten zetten.
Magda : Het is belangrijk dat ieder mens tot zijn recht mag komen. Respect en waardering geven en krijgen. Het zit in de kleine dingen van iedere dag. De kleine goedheid doet wonderen.

In het nagesprek bij een frisdrank en een praline vinden Imelda en Magda, en ik deel volledig dat aanvoelen, dat zij een goed duo vormen. Imelda, de doener, logistieke ondersteuner van Magda. Terwijl Magda het parochieteam voorzat, was Imelda met een handwerk bezig of de koffie aan het zetten. Ze weet ook perfect waar de brievenbussen van alle mensen van Ellikom staan. En met haar vele stille contacten kent ze zovelen van ons, ook van de binnenkant. En Magda met haar talenten voor liturgie, muziek, vormgeving en samenwerking zagen we steeds enthousiast op zoveel fronten. In onze parochie is zij de wegwijzer en bezieler van onze gelovige gemeenschap.
Wie binnenkort in Leuven komt is bij hen van harte welkom, weten ze me nog mee te geven bij het verlaten van de pastorie. Lieve, tevreden en gelukkige mensen zijn ze, allebei.